Trzeba wykreślić ze świętej księgi Koran wersety dżihad

Mahomet - opis historyczny

Mahomet od dzieciństwa odznaczał się cennymi przymiotami charakteru. Nie czcił nigdy bożków, nie kłamał, nie kradł i dotrzymywał zawsze danego słowa. Unikał zła i niegodziwości nawet słowem. Większość sąsiadów nie wahała się powierzyć mu swoich rzeczy i głosiła wszem i wobec jego uczciwość.

Nie znosił okrucieństwa i przemocy, nie pociągała go kariera za wszelką cenę. Wzbudzało to poważanie i szacunek u współplemieńców.

Półwysep Arabski w VI wieku n.e. to bagno moralne, centrum wszelkiej ciemnoty i zepsucia. W takich właśnie warunkach, przemocy i bezprawia Bóg powołał Mahometa.

Reakcja Arabów na Mahometa była bardzo ostra. Czasem uważali go za wróżbitę i czarodzieja, innym razem  za człowieka opętanego i wieszcza. Szydzili z Niego i kpili. Kiedy nawracał lub modlił się , przeszkadzali mu czyniąc wrzawę, obrzucając go nieczystościami i poszturchując. Zdarzało się, że ciskali weń kamieniami , zdarzało się też, że posługując się przekupstwem i kłamliwymi obietnicami, tworząc przed Nim iluzoryczne perspektywy władzy, próbowali złamać Jego wolę i podjętą decyzję. Mahomet pogrążał się w smutku i żalu z powodu niewiedzy i złośliwości swojego narodu.

Zgodnie z tym, co podają przekazy historyczne Mahomet urodził się w środowisku ludzi zepsutych, ciemnych, charakteryzujących się najgorszymi przywarami charakteru.

Mahomet prowadził swą działalność przez  23 lata, z czego 13 lat był prześladowany i znieważany.

Kierował się w życiu zasadą równości i braterstwa. Nikt nie był przezeń dyskryminowany ani uprzywilejowany.  Nie robił On żadnych różnic między ludźmi ze względu na ich płeć, kolor skóry czy status społeczny.

Mahomet nie nadawał sobie nigdy żadnych przywilejów, ani nie wyróżniał się specjalnie między ludźmi. Sam wykonywał wszystkie domowe prace, osobiście przyjmował gości i pilnie wysłuchiwał potrzebujących. Na zgromadzeniach nie zajmował wywyższonego miejsca i w ogóle nie chciał tworzyć żadnej etykiety w stosunkach między sobą a zwykłymi ludźmi. Jeśli wszedł w posiadanie jakichś dóbr materialnych , po wydatkach naprawdę niezbędnych, resztę rozdawał biedakom. Nieraz dawał potrzebującym, nie myśląc o sobie i cierpiąc później głód. Zresztą zawsze żył niczym żebrak, często siadywał z biedakami i rozmawiał. Nigdy nie uraził osobistej godności drugiego człowieka. Sam też był cierpliwy i wyrozumiały dla naruszających Jego prawa.

Mahomet, dzięki swym cechom charakteru i rozlicznym przewagom, cieszył się sławą nie tylko wśród przyjaciół, lecz i pośród wrogów. Nie było bowiem nikogo równie życzliwego, uprzejmego, cierpliwego, skromnego i solidnego. Zawsze pierwszy pozdrawiał innych, łącznie z kobietami, dziećmi i służbą.  

Do końca życia zachowywał skromność i prostotę. Mając wysoką pozycję w społeczeństwie nigdy nie przyznawał sobie przywilejów, które miałyby być jej zewnętrznym odbiciem. Mahomet nigdy nikogo nie znieważył. Nie wygadywał nonsensów oraz zachowywał umiar w śmiechu i żartach. Nie czynił również rzeczy swawolnych i lekkomyślnych. Uwielbiał za to rozmyślania i medytacje. Wysłuchiwał zawsze zbolałych i pokrzywdzonych, odpowiadając na pytania nie przerywał nigdy nikomu wypowiedzi i nie tłumił u nikogo wolnej myśli.

 Czy tak dobry człowiek mógłby pozostawić po sobie wersety dżihad?!

Zgodnie z tradycją islamską, Koran został po raz pierwszy zebrany w formie książki przez Abu Bakra. Wraz z rozwojem imperium islamskiego i pojawianiem się różnych odczytań w odległych regionach, rasm, czyli szkielet spółgłoskowy Koranu, został ponownie skompilowany w celu ujednolicenia recytacji (644–656 n.e.)[2] pod kierownictwem trzeciego kalifa – Uthmana ibn Affana. Z tego powodu Koran w obecnej formie znany jest również jako kodeks uthmanowski.

***

To powszechnie wiadomo, że Koran został w całości spisany za życia Proroka Mahometa (ﷺ). "Choć objawiony ustnie, Koran konsekwentnie określa się jako kitab (księga), coś napisanego, co wskazuje, że musiał zostać spisany." Mamy solidne podstawy, by wierzyć, że działo się tak już w okresie mekkańskim, o czym świadczy następujący incydent dotyczący Umar ibn al-Chattaba, wspomniany w sirze Ibn Ishama: “…Umar pospieszył do domu swojego szwagra, gdzie Chabbāb recytował im sure Ta-Ha z pergaminu…” Kluczowe jest tutaj wspomnienie pergaminu, dowodzące, że spisywanie Koranu rozpoczęło się bardzo wcześnie. Jeśli chodzi o okres medzyński, “…posiadamy mnóstwo informacji, w tym na przykład imiona około sześćdziesięciu pięciu towarzyszy, którzy w tym czy innym czasie pełnili funkcję skrybów Proroka.”

Po śmierci Mahometa (ﷺ) i po tym, jak wielu znawców Koranu zginęło w bitwie pod Jamāmą (11 AH), Umar (ra) poprosił Abu Bakra (ra) o zebranie Koranu. To monumentalne zadanie powierzono Zaydowi ibn Thabitowi (ra), który zebrał Koran w formie pisemnej, prosząc tych, którzy posiadali jakieś zapisy wersetów, o przyniesienie ich wraz z dwoma świadkami, aby złożyć przysięgę, że wersety zostały spisane dosłownie za życia Proroka Mahometa (ﷺ). Zayd weryfikował to również na podstawie własnej pamięci i wspomnień innych towarzyszy. Po zakończeniu tego zadania Koran został zebrany, związany sznurkiem i umieszczony w archiwum państwowym pod opieką Abu Bakra (ra). Po jego śmierci Koran został powierzony Umarowi (ra), a po jego śmierci – wdowie po Proroku (ﷺ), Hafsie (ra), i córce Umara (ra).

Za panowania Uthmana (ra) pojawiły się spory dotyczące recytacji Koranu, a Uthman postanowił ujednolicić tekst. Odebrał Koran od Hafsy (ra) i nakazał sporządzenie kopii; następnie odczytano je towarzyszom i rozdzielono. Ważne jest, abym podkreślił, że żaden z towarzyszy nie zgłosił żadnych zastrzeżeń, co pokazuje, że wszyscy jednomyślnie zgodzili się na tę decyzję i byli z niej zadowoleni. Wszystkie inne manuskrypty, pergaminy, kartki itp. zostały spalone na polecenie Uthmana (ra). To właśnie ta autoryzowana wersja, spójna z przekazem ustnym Proroka (ﷺ) do jego towarzyszy, dociera do nas dzisiaj.